Przejdź do treści
Koszyk
Aller au contenu principal

Co to jest parawing?

Parawing to miękkie skrzydło sterowane ręcznie za pomocą niewielkiej bary, będące spadkobiercą paralotni i kitesurfingu. Definicja, zasada działania i zastosowania pod trzema nazwami: parawing, pocket wing i low kite.

Rider en parawing FYNIX vu du dessus sur l'eau
    Bruno Sroka
    Publié le Mis à jour le
    18 min de lecture

    Parawing to miękki wing ciągowy, bez jakiejkolwiek konstrukcji dmuchanej, sterowany małą barą połączoną z czaszą liniami o długości 1,3 do 1,8 metra. Samą siłę wiatru nadaje jej kształt. Służy do holowania ridera na desce foilowej, a następnie składa się w kilka sekund do plecaka.

    • Główne zastosowanie: downwind foil, freeride, żegluga na wiatr (upwind), a następnie surfowanie na fali
    • Poziom: umiejętność foilowania, a następnie dwa do trzech dni nauki
    • Waga i gabaryt: mniej niż kilogram, mieści się w plecaku, bez pompowania
    • Kluczowa różnica względem wing: brak dmuchanej rurki, sterowanie barą i krótkimi liniami
    • Inne nazwy: pocket wing, low kite

    Parawing, pocket wing czy low kite: pod tymi trzema nazwami od kilku lat ten sam wing zmienia sposób pływania. Kompaktowy, lekki, rozkładany w dłoni na końcu małej bary, mieści się w plecaku i radykalnie zmienia podejście do sprzętu i sesji. Skąd pochodzi? Jak działa? Dlaczego eksploduje teraz, a nie dwadzieścia lat wcześniej? I co daje naprawdę w porównaniu z wing, kite'em czy paralotnią? Ten artykuł przedstawia pełny przegląd dyscypliny: jej pochodzenie, mechanikę, zastosowania oraz miejsce w długiej ewolucji sportów ślizgowych.

    Parawing: miękka czasza sterowana w dłoni

    Parawing to miękki wing ciągowy, sterowany za pomocą małej bary połączonej z czaszą krótkimi liniami, który służy przede wszystkim do napędzania ridera na desce wyposażonej w foil.

    Konkretnie parawing wygląda jak mały składany żagiel, pod względem architektury przypominający miniaturową paralotnię. Nie ma masztu, nie ma dmuchanej rurki pod ciśnieniem, nie ma sztywnej konstrukcji: jego kształt utrzymuje wyłącznie ciśnienie wiatru wpadającego do wnętrza skrzydła (modele monopeau) lub do jego komór (modele double peau). Złożony mieści się w mini plecaku. Rozłożony ma kilka metrów kwadratowych powierzchni, zazwyczaj 3 do 5 m² przy praktyce parawing foil.

    Parawing en session foil et plage de vent

    W przeciwieństwie do klasycznego wing parawing nie ma dmuchanej krawędzi natarcia ani centralnej rozpórki i nie trzyma się go na uchwytach przymocowanych do czaszy: steruje się nim małą barą połączoną z czaszą krótkimi liniami, rozwiązaniem odziedziczonym po kite'cie. W przeciwieństwie do kite'a te linie są drastycznie skrócone: około 1,3 metra na 3 m i 1,8 metra na 5 m, wobec 20 do 25 metrów w klasycznym kite. Ta miniaturyzacja zbliża sterowanie do ridera, radykalnie zawęża okno lotu i sprawia, że rozłożenie jest niemal natychmiastowe. Wreszcie, w przeciwieństwie do paralotni, nie jest zaprojektowany do noszenia ridera na wysokości: lata nisko i służy wyłącznie jako napęd.

    Podsumowując: mała czasza nadmuchiwana przez wiatr, sterowana na barze tuż przy sobie, która przekazuje ciąg ridera i jego desce. Dla kitesurfera to odpowiednik foil kite'a pozbawionego długich linek: bara nadal jest, ale skrócona i przysunięta do ciała. Dla wingfoilera to czasza, w której sztywność zniknęła na rzecz lekkiego skrzydła sterowanego z bliska, choć z niewielkiej odległości.

    Parawing, wing czy kite: tabela porównawcza

    Kryterium Parawing Wing Kite
    Konstrukcja Miękka czasza, monopeau lub komory, napełniana wyłącznie wiatrem Rurka i rozpórka napompowane pompką Rurka dmuchana lub czasza komorowa
    Sterowanie Mała bara połączona krótkimi liniami Uchwyty lub wishbone trzymane w dłoniach Bara połączona długimi liniami
    Długość linek 1,3 do 1,8 m Brak linek 20 do 25 m
    Przygotowanie do użycia Kilka sekund, bez pompki Napompowanie pompką Napompowanie, a potem rozplątywanie linek
    Gabaryt po złożeniu Jeden plecak Dedykowany worek, plus pompka Dedykowany worek, bara i linki
    Główne zastosowanie Downwind foil, freeride, autonomiczny powrót Wingfoil uniwersalny, fala, freestyle Kitesurfing i kitefoil, duża moc
    Chowanie podczas żeglugi Tak, w kilka sekund Nie Nie

    Trzy obiekty, trzy logiki sterowania. Parawing to jedyny z tych trzech, który można złożyć na wodzie, w trakcie żeglugi, by surfować na fali z wolnymi rękami.

    Parawing, pocket wing, low kite: dlaczego trzy nazwy?

    W społeczności krążą trzy nazwy tego samego obiektu: parawing, pocket wing, low kite. Zamiast sobie przeczyć, każda z tych nazw oświetla inny aspekt dyscypliny. Zrozumienie ich to także zrozumienie, skąd wzięło się to słowo.

    Parawing: dziedzictwo

    Słowo parawing, skrót od "parachute" i "wing", pojawia się w latach 60. XX wieku. W NASA inżynier Francis Rogallo i pionier Domina Jalbert pracowali wówczas nad miękkimi skrzydłami przeznaczonymi początkowo do powrotu w atmosferę. To pochodzenie tłumaczy architekturę: czasza komorowa, dynamiczne napełnianie wiatrem, brak sztywnej konstrukcji. Wybór słowa parawing to wpisanie dyscypliny w linię wynalazców nowoczesnej aerostatyki, tej, która dała początek paralotni i kite'om komorowym.

    Parawing NASA 1960, origine historique de la discipline

    Pocket wing: ergonomia

    Pocket wing to nazwa nowsza, pojawiła się około 2020 roku w ekosystemie wing-foil. Opisuje obiekt przez to, co radykalnie zmienia praktykę: jego kompaktowość. Tam, gdzie klasyczny wing wymaga dedykowanego worka, drugiego na foil i trzeciego na deskę, parawing mieści się złożony w plecaku. Chowa się pod ławką w łodzi, przewozi się go rowerem, zabiera na wyprawę foilową. Wybór nazwy pocket wing to nazwanie tej cichej rewolucji: sprzęt przestaje ograniczać sesję.

    Low kite: zachowanie

    Low kite używają przede wszystkim praktykujący przychodzący z kitesurfingu, zwracający uwagę na to, co odróżnia parawing od tradycyjnego kite'a. Te same zasady (miękka czasza, sterowanie barą i linkami), ale radykalnie zminiaturyzowane: linki zmniejszają się z 20 do 25 metrów do mniej niż 2 metrów, bara się kurczy, a okno lotu jest silnie zwarte, zredukowane, ale wciąż obecne. Parawing pozostaje obiektem bliskiego sterowania, bez wznoszenia się na dużą wysokość: jesteśmy w bezpośredniej i zwartej relacji z wiatrem. Wybór nazwy low kite to nazwanie tego przesunięcia paradygmatu: rezygnujemy z dużej wysokości i stałego ciągu na rzecz bliskiego, modulowalnego, autonomicznego lotu.

    Trzy nazwy, trzy spojrzenia: dziedzictwo, ergonomia, zachowanie. Żadna z nich nie wyczerpuje obiektu, każda ujawnia jedną prawdę o nim. W dalszej części artykułu będziemy używać terminu parawing, zgodnie z potocznym użyciem, ale opisywany obiekt pozostaje ten sam, niezależnie od nazwy, jaką mu nadamy.

    Dlaczego parawing pojawia się teraz, a nie dwadzieścia lat temu?

    Na pierwszy rzut oka parawing wydaje się oczywistym pomysłem. Mała miękka czasza zainspirowana paralotnią, sterowana barą jak kite, wystarczająco kompaktowa, by zmieścić się w plecaku. Jednak choć dziś koncepcja wydaje się prosta, dwadzieścia lat temu prawdopodobnie nie odniosłaby takiego sukcesu.

    Pierwszy powód jest technologiczny. Parawing jest ściśle związany z rozwojem nowoczesnego foila. Bez foila tak kompaktowe skrzydło musiałoby dać znacznie więcej mocy, by poruszać deskę po powierzchni wody. Foil całkowicie zmienia równanie: po wyjściu na foil drastycznie zmniejsza opór i pozwala żeglować przy znacznie mniejszym ciągu. To, co byłoby niewystarczające dla klasycznej deski, nagle staje się skuteczne.

    Drugi powód dotyczy materiałów. Nowoczesne tkaniny są lżejsze, bardziej wytrzymałe i stabilniejsze w czasie niż na początku lat 2000. Ta ewolucja pozwala dziś produkować kompaktowe czasze, wydajne i wystarczająco wytrzymałe, by codziennie je składać, rozkładać i transportować.

    Trzeci powód jest kulturowy. Praktykujący coraz bardziej szukają prostoty. Sukces wingfoilu, SUP foila i downwindu świadczy o tej ewolucji. Riderzy chcą mniej sprzętu, mniej logistyki, mniej ograniczeń. Parawing dokładnie odpowiada na ten oczekiwanie: lekka czasza, szybka w rozkładaniu, mieszcząca się w zwykłym plecaku.

    Wreszcie dyscyplina pojawia się w chwili, gdy społeczności kite'a, paralotni, foila i wingfoilu przenikają się bardziej niż kiedyś. Idee krążą szybciej, innowacje rozprzestrzeniają się błyskawicznie, a praktykujący są gotowi eksperymentować z nowymi podejściami. Parawing nie jest więc wynalazkiem znikąd: jest logicznym wynikiem kilku zbiegających się ewolucji technicznych, kulturowych i sportowych.

    Jak działa parawing?

    Zrozumienie działania parawingu oznacza uchwycenie trzech uzupełniających się mechanizmów: jak czasza przyjmuje kształt, jak się nią steruje i jak przekazuje ciąg ridera i jego desce.

    Czasza napełniana przez wiatr

    Wyjęty z worka parawing jest miękką, złożoną czaszą, bez własnego kształtu. To wiatr nadaje jej strukturę: ustawiona przodem do wiatru, czasza zostaje wypełniona powietrzem i wchodzi pod ciśnienie. W kilka sekund skrzydło przyjmuje kształt aerodynamiczny i jest gotowe do lotu. Na rynku współistnieją trzy architektury: monopeau (pojedyncza powłoka, powietrze bezpośrednio kształtuje czaszę), hybrydowa (krawędź natarcia w podwójnej powłoce i spód w pojedynczej) oraz double peau (pełne komory, jak w paralotni). Niezależnie od architektury zasada pozostaje ta sama: żadnego ręcznego napełniania, żadnej pompki, wszystko robi wiatr. To bezpośrednie dziedzictwo paralotni i kite'ów komorowych.

    Parawing gonflée par le vent, architectures monopeau et double peau

    Sterowanie krótką barą

    Parawing trzyma się na małej barze, zasadniczo takiej samej jak w kite, ale radykalnie skróconej. Długość linek zależy od rozmiaru czaszy: około 1,3 metra na 3 m, około 1,8 metra na 5 m. Przeczytaj nasz artykuł: "Jak unikać splątania linek w Parawingu".

    Ta bliskość wszystko zmienia. Bara trzymana obiema rękami, blisko ciała, pozwala na dwa rodzaje działań. Z jednej strony obracanie skrzydła w oknie lotu przez pochylanie bary w górę lub w dół. Ten gest, charakterystyczny dla parawingu, różni się od sterowania klasycznym kite'em, gdzie rider ciągnie za jedną stronę bary. Z drugiej strony regulację mocy, poprzez przesuwanie bary do przodu i do tyłu, co pozwala odpuszczać lub dociągać czaszę.

    Na parawingach wyposażonych w PushBar System® ten depower staje się aktywny, dynamiczny i progresywny: rider może zmniejszyć moc swojego skrzydła na żądanie, podczas gdy pierwsze parawingi pozwalały na bardzo ograniczoną regulację.

    Ciąg na desce

    Parawing nie unosi ridera: on go holuje. Stojąc na desce (najczęściej wyposażonej w foil do parawingu), praktykujący wykorzystuje ciąg skrzydła, by płynąć, nabierać prędkości i wychodzić na foil. Okno lotu, zawężone przez krótkie linki, wystarcza, by skrzydło mogło pracować od baksztagu aż po bajdewind, a nawet do pewnych kątów pełnego wiatru. Jak przy wingu czy kite, można żeglować pod wiatr, z wiatrem i we wszystkich kursach. Aby pójść dalej w optymalizacji kąta do wiatru, przeczytaj nasz artykuł: żegluga na wiatr na parawingu.

    Remontée au vent en parawing foil

    Po zakończeniu sesji rider zbiera przednie linki, podciągając się w stronę czaszy: ten manewr odcina moc skrzydła, które opada. Całość składa się wtedy w kilka sekund do plecaka. Nie trzeba płukać masztu ani zwijać długich linek: parawing pozostaje kompatybilny z nomadyczną praktyką.

    Dlaczego parawing pojawia się teraz: hybrydyzacja i uproszczenie

    Socjolog Christian Pociello, który w latach 90. teoretyzował kulturę sportów ślizgowych, obserwował dwie prawidłowości w ewolucji tych dyscyplin: zawsze rodzą się przez hybrydyzację wcześniejszych praktyk i zawsze zmierzają ku większej prostocie, czy to sprzętowej, technicznej, czy w nauce.

    Christian Pociello, sociologue de la glisse Ta genealogia łatwo się potwierdza. Lata 60.: surfing i żaglówka rodzą windsurfing. Lata 70. i 80.: surfing i narciarstwo tworzą snowboard. Lata 90. i 2000.: latawiec i surfing dają kitesurfing. Lata 2010. i 2020.: windsurfing, foil i wing ręczny dają wingfoil. A dziś: paralotnia, foil kite i wingfoil zbiegają się w parawingu.

    Każdy sport to suma dwóch lub trzech praktyk, które wcześniej się nie spotykały. Parawing nie jest wyjątkiem. Wywodzi się z dwóch odrębnych linii, które spotykają się po raz pierwszy w tym sposobie użycia. Pierwsza linia to miękka czasza, dziedzictwo paralotni i foil kite: pojedyncza powłoka, hybryda lub komory, dynamiczne napełnianie, brak sztywnej konstrukcji. Druga linia to sterowanie barą i krótkimi linkami, dziedzictwo kite'a, ale radykalnie zminiaturyzowane: linki krótsze niż 2 metry zamiast 20 do 25 metrów, okno lotu radykalnie zwarte, całkowita bliskość ridera.

    Ta logika hybrydyzacji towarzyszy trajektorii uproszczenia, nie mniej stałej.

    Sprzęt się kurczy. Windsurfing wymagał pełnego ożaglowania, masztu, żagla i dużej deski. Kitesurfing zmniejszył gabaryt, ale dodał linki, barę i obszerny worek. Wingfoil mieści się w jednym skrzydle, desce i foilu. Parawing mieści się w plecaku. W ciągu sześćdziesięciu lat przeszliśmy od przyczepy do plecaka.

    Nauka również się skraca. Windsurfing uczyło się przez kilka tygodni. Wingfoilu uczy się w trzy do pięciu dni, parawingu w dwa do trzech dni. Bariera wejścia się zawala.

    To podwójne uproszczenie nie jest przypadkiem handlowym: to fundamentalna trajektoria sportów ślizgowych od sześćdziesięciu lat. Aby sprawdzić, czy ta dyscyplina odpowiada twoim oczekiwaniom, zapoznaj się z naszym przewodnikiem: parawing czy wingfoil: jaki sport dla jakiego profilu?

    Jedna czasza, wiele terenów

    Jedną z najbardziej uderzających cech parawingu jest jego wszechstronność. Podczas gdy większość sprzętów ślizgowych jest zaprojektowana do jednego środowiska (woda dla wingfoilu, śnieg dla snowboardu, asfalt dla deskorolki), parawing przekracza te granice. Jedna czasza, wiele terenów.

    Na wodzie parawing naturalnie odnajduje swoje miejsce z foilem: połączony z deską foilową pozwala na wingfoil w wersji ultra-przenośnej, ale także na downwind na SUP foilu z opcją autonomicznego powrotu. Pojawia się również na tradycyjnych jednostkach pływania długodystansowego: SUP downwind, kajak morski, pirogi, va'a polinezyjskie, surfski. We wszystkich tych praktykach parawing dodaje napęd, który zmienia zasięg sesji i autonomię pływającego. Nie zastępuje wiosła ani żagla, dodaje się do nich, gdy pozwala na to wiatr.

    Na lądzie parawing dostosowuje się do wszystkich podłoży toczących się: mountainboard na ubitym piasku plaży, longboard na opustoszałych parkingach, deskorolka na płaskich terenach, a nawet przystosowana hulajnoga. Otwiera praktykę sportów trakcji lądowej przed publicznością, która nie ma miejsca ani sprzętu na klasyczny kite, ani terenu na jacht lądowy. Plecak zastępuje przyczepę, a każda sesja jest nową niespodzianką.

    Parawing en mountainboard, traction terrestre

    Na śniegu wreszcie parawing dołącza do rodziny zimowych sportów ślizgowych: snowkite, parawing-ski, parawing-snowboard. Na zaśnieżonych płaskowyżach, zamarzniętych jeziorach czy w odpowiednich strefach poza trasami parawing oferuje tę samą lekkość i szybkość rozkładania co na wodzie. Jedna czasza przechodzi przez wszystkie pory roku.

    Parawing sur neige, pratique du snowkite

    Ta wszechstronność nie ogranicza się do praktyk sportowych. Ta sama jakość lekkości, kompaktowości i szybkiego rozkładania otwiera parawingowi jeszcze szersze i nieoczekiwane pole zastosowań: bezpieczeństwo morskie.

    W stronę standardu bezpieczeństwa morskiego?

    Żaden urządzenie do trakcji wodnej nigdy nie połączyło lekkości, minimalnego gabarytu i szybkiego rozkładania tak jak parawing. Ta cecha otwiera nieznane pole zastosowań, leżące poza czystym ślizgiem: bezpieczeństwo morskie.

    Parawing dziedziczy architekturę paralotni: czasza komorowa (lub monopeau, lub hybrydowa), napełniana samym wiatrem. Tam, gdzie wing czy kite opierają się na rurkach pod ciśnieniem, a więc podatnych na przebicie, parawing nie ma żadnej konstrukcji pod ciśnieniem. Brak rurki, brak krawędzi natarcia pod napięciem, brak możliwości przebicia w klasycznym sensie.

    Do tego dochodzi różnica natury względem istniejącego wyposażenia bezpieczeństwa na wodzie. Wszystkie obecne urządzenia (VHF, EPIRB, PLB, race, osobisty AIS) służą do sygnalizowania zagrożenia i wzywania pomocy. Parawing jest pierwszym lekkim sprzętem, który przywraca riderowi autonomię powrotu. To różnica natury, a nie stopnia: nie sygnalizuje się, wraca się.

    Pierwszy scenariusz dotyczy wingfoilu podczas rejsu. Gdy kotwiczy się pod wiatr od wyspy, jak nakazuje praktyka, mechanicznie płynie się z wiatrem od kotwicowiska. W razie incydentu (przebicie wingu, utrata sprzętu) dryf oddala od łodzi i brzegu. Parawing w plecaku zmienia sytuację: autonomiczny powrót, lepsza widoczność, utrzymany kurs.

    Drugi scenariusz dotyczy downwindu na wiosłach. SUP, kajak, piroga, va'a, surfski: wszystkie te jednostki szybko oddalają pływającego od brzegu. W razie zmęczenia, zmiany warunków lub awarii sprzętu parawing oferuje sposób powrotu bez wzywania pomocy.

    Parawing FYNIX SROKA repliée, usage de sécurité maritime

    Poza sportem zastosowanie może sięgnąć tradycyjnego żeglarstwa rekreacyjnego. Szalupa z unieruchomionym silnikiem zaburtowym, mała żaglówka z awarią, żegluga przybrzeżna w odległych rejonach: parawing wraca do tego, czym jest zasadniczo, czyli lekkim, szybko rozkładanym urządzeniem trakcyjnym. W miarę jak się upowszechnia (waga, cena, prostota rozkładania, PushBar System®), jego integracja z praktykami wodnymi poza sportem to tylko kwestia czasu.

    Generacje technologiczne parawingu: w stronę nowego etapu

    Historia sportów ślizgowych pokazuje, że większe innowacje rzadko pojawiają się od razu. Budują się kolejnymi generacjami, z których każda stara się rozwiązać ograniczenia poprzedniej.

    Pierwsza generacja parawingów wykazała wykonalność koncepcji. Głównym celem było zaproponowanie czaszy wyjątkowo lekkiej, kompaktowej i łatwej w transporcie. Te pierwsze czasze otworzyły drogę nowej praktyce foilu i downwindu, ale ich zakres wiatru pozostawał ograniczony brakiem prawdziwej dynamicznej kontroli mocy.

    Druga generacja skupiła się na optymalizacji aerodynamicznej. Profile zostały udoskonalone, zachowanie w locie się poprawiło, a producenci dążyli do zwiększenia stabilności oraz osiągów przy bajdewindzie i fordewindzie.

    Trzecia generacja wydaje się dziś wyłaniać. Jej celem nie jest już tylko poprawa profilu skrzydła, lecz bezpośrednie działanie na kontrolę dostępnej mocy podczas żeglugi. Stawką staje się poszerzenie użytecznego zakresu wiatru, zmniejszenie liczby potrzebnych skrzydeł i zwiększenie poziomu kontroli ridera.

    Ta ewolucja wpisuje się w logikę obserwowaną już w innych dyscyplinach ślizgowych: po fazie odkrycia i fazie optymalizacji nadchodzi faza aktywnej kontroli. W tej perspektywie systemy umożliwiające skuteczniejsze modulowanie mocy skrzydła mogą stanowić jeden z najważniejszych kolejnych etapów rozwoju parawingu.

    Historia pokaże, które technologie przetrwają. Jedno wydaje się pewne: dyscyplina zapewne dopiero zaczyna swoją ewolucję.

    Od prototypu do aktywnego depower: kolejny krok konstrukcyjny

    Ewolucja sportów ślizgowych w stronę prostoty nie zatrzymuje się na pojawieniu się nowego sportu. Trwa również wewnątrz każdej dyscypliny, generacja po generacji sprzętu.

    Pierwsze parawingi miały wyraźne ograniczenie konstrukcyjne: nie dało się odpuścić czaszy. Skrzydło generowało moc narzuconą przez wiatr, a rider się jej poddawał. Zmiana warunków wymagała często zmiany rozmiaru czaszy.

    Druga generacja częściowo na to odpowiedziała, optymalizując profile aerodynamiczne. Ale optymalizacja profilu ma swoje granice: poprawia zachowanie w danym zakresie, nie poszerza go w sposób strukturalny.

    Trzecim logicznym krokiem jest aktywny depower: możliwość modulowania przez ridera mocy skrzydła na żądanie, w czasie rzeczywistym, bez zmiany rozmiaru. Dokładnie to jest logika uproszczenia opisana przez Pociello: mniej sprzętu, więcej warunków. Wielu producentów bada dziś tę drogę. Przykładem jest podejście PushBar System® opracowane przez SROKA, montowane seryjnie na FYNIX.

    Historia pokaże, które technologie przetrwają. Kierunek jest jednak jasny: po kompaktowości, po optymalizacji aerodynamicznej, aktywna kontrola mocy jest prawdopodobnie kolejną granicą parawingu.

    Gotowy na pierwszy krok? Odkryj nasz kompletny przewodnik po wyborze rozmiaru parawingu.

    Najczęściej zadawane pytania o parawing

    Czym dokładnie jest parawing?

    Parawing to miękki wing ciągowy, sterowany małą barą połączoną z czaszą krótkimi liniami, około 1,3 do 1,8 metra w zależności od rozmiaru skrzydła. Dziedziczy architekturę paralotni (miękka czasza bez sztywnej konstrukcji) oraz sterowanie kite'em (bara i linki), ale w radykalnie zminiaturyzowanej formie. Złożony mieści się w plecaku. Służy przede wszystkim do napędzania ridera na desce z foilem.

    Jaka jest różnica między parawingiem, pocket wing i low kite?

    Parawing, pocket wing i low kite oznaczają ten sam obiekt, widziany z trzech różnych perspektyw. Parawing odnosi się do historycznego dziedzictwa skrzydła (NASA, paralotnia, czasza komorowa). Pocket wing podkreśla jego radykalną ergonomię (mieści się w plecaku). Low kite opisuje zachowanie w locie (krótka bara, krótkie linki, zwarte okno lotu). Trzy nazwy, jedna dyscyplina.

    Jak działa parawing?

    Parawing działa w trzech etapach. Najpierw, ustawiona przodem do wiatru, czasza napełnia się dynamicznie (bez pompki) pod wpływem ciśnienia powietrza w swoich komorach lub wewnętrznej objętości. Następnie rider steruje skrzydłem za pomocą małego baru połączonego z czaszą krótkimi liniami, pochylając bar, aby go obracać, i zmieniając jego położenie, by regulować moc. Na koniec uzyskana siła ciągu napędza ridera na jego desce.

    Jaka jest różnica między parawing a klasycznym wingiem?

    Klasyczne wing ma konstrukcję napompowaną pod ciśnieniem (krawędź natarcia (leading edge) w formie rurki i centralny strut) i trzyma się go bezpośrednio za uchwyty przymocowane do czaszy. Parawing nie ma żadnej sztywnej konstrukcji ani rurki, używa miękkiej czaszy na wzór paralotni i steruje się nim za pomocą małego bara połączonego ze skrzydłem krótkimi linkami. Efekt: lżejszy, bardziej kompaktowy, konstrukcyjnie prostszy. Szczegółowe porównanie znajdziesz w naszym zestawieniu: parawing vs wingfoil.

    Jaka jest różnica między parawing a kite?

    Parawing wykorzystuje tę samą zasadę co kite (miękka czasza, sterowanie barem i linkami), ale w radykalnie zminiaturyzowanej wersji. Linki mierzą mniej niż 2 metry, w porównaniu z 20 do 25 metrami w klasycznym kite. Bar jest mniejszy. Okno lotu jest radykalnie zwarte. Sterowanie staje się bliskie, bez wzlotów na dużą wysokość. Parawing to zatem, zasadniczo, kite z krótkimi linkami.

    Skąd pochodzi parawing? Jaka jest jego historia?

    Słowo parawing jest skrótem od „parachute” i „wing”. Pojawia się w latach 60. w NASA, gdzie inżynier Francis Rogallo i pionier Domina Jalbert pracowali nad miękkimi skrzydłami przeznaczonymi do powrotu w atmosferę. Współczesna dyscyplina, zastosowana w foilingu i powszechnie przyjęta, pojawia się na początku lat 20. XXI wieku, jako owoc hybrydyzacji kultury paralotniarstwa i kultury wingfoil/kitesurfing.

    Jaki zakres wiatru dla parawing?

    Zakres wiatru nie jest cechą samego skrzydła: wyznacza go siła nośna całości, czyli rozmiar czaszy, ale także foil i deska. Pięciometrowa czasza wyposażona w PushBar System® pokrywa 10 do 20 węzłów ustalonych, z porywami do 25 węzłów, dostosowując rozmiar foila i deski, co daje 15 węzłów amplitudy na jednej czaszy, podczas gdy standardowy parawing pozostaje w znacznie węższym użytecznym zakresie. Zapamiętaj zasadę: aby poszerzyć swój zakres wiatru, trzeba dopasować parę foil-deska. Pełny artykuł: zakres wiatru w parawing.

    Ile czasu potrzeba, aby nauczyć się parawing?

    Nauka parawing zajmuje zazwyczaj dwa do trzech dni, pod warunkiem wcześniejszej praktyki w sportach ślizgowych (wingfoil, kitesurfing, paddle). W porównaniu z innymi hybrydowymi sportami ślizgowymi to jedna z najszybciej opanowywanych dyscyplin: windsurfing wymagał kilku tygodni, wingfoil trzech do pięciu dni. Ta krótka krzywa uczenia się jest jednym z powodów szybkiego przyjęcia parawing od 2020 roku. Aby dowiedzieć się, jaki profil jest najlepszy na start, zajrzyj do naszego przewodnika: parawing czy wingfoil: jaki sport dla jakiego profilu?

    Czym jest PushBar System®?

    PushBar System® (PBS) to technologia opracowana przez SROKA. „PushBar System®” jest zastrzeżonym znakiem towarowym SROKA, a związane z nim rozwiązanie jest przedmiotem zgłoszenia patentowego złożonego w INPI (zgłoszony do opatentowania). Jako pierwszy na parawing wprowadza aktywne, dynamiczne i stopniowalne mechanizm odpuszczenia baru: linki przesuwają się wewnątrz bara karbonowego, a rider może w każdej chwili zmniejszyć moc swojej czaszy, zachowując kontrolę nad napędem. Konkretny efekt: jednocześnie do 5 węzłów porywów dodatkowo wytrzymywanych na górnym końcu zakresu, pod warunkiem dopasowania rozmiaru foila i deski. PBS wyposaża parawing FYNIX SROKA.

    Czy parawing można używać do czegoś innego niż foil?

    Tak. Parawing działa na wielu platformach: SUP, kajak, pirogi, va'a, surfski na wodzie, mountainboard, longboard, skate na lądzie oraz snowkite lub parawing-ski na śniegu. Jego kompaktowość (plecak) i szybkie rozkładanie otwierają nawet zastosowanie w bezpieczeństwie morskim: żeglarstwo rekreacyjne, pływanie przybrzeżne, gdzie może służyć jako dodatkowe źródło ciągu w razie awarii. Jedno skrzydło, wiele terenów i wiele zastosowań. Zobacz wszystkie dostępne modele na naszej stronie Skrzydła parawing.

    O autorze

    Portrait de Bruno Sroka, fondateur de SROKA Company

    Bruno Sroka, trzykrotny mistrz świata, czterokrotny mistrz Europy i trzykrotny mistrz Francji w kitesurfingu. Przepłynięcie przylądka Horn na kitesurfie (2008), rekord kanału La Manche (2012), przelot Francja-Irlandia na dystansie 444 km (240 mil morskich) w 16 h 40 min (2013). Były nauczyciel wychowania fizycznego, założyciel SROKA Company, bretońskiej marki foili, wing foil, SUP i parawingu. Twórca PushBar System® wraz z Gaëlem Contal, ambasadorem SROKA, który wpadł na pomysł odpuszczenia baru.