Een parawing is een zachte trekvleugel zonder enige opblaasbare structuur, die wordt bestuurd met een kleine bar verbonden met het zeil via lijnen van 1,3 tot 1,8 meter. De wind alleen geeft haar vorm. Ze wordt gebruikt om een rider op een foilboard voort te trekken en vouwt zich daarna in enkele seconden op in een rugzak.
- Hoofdgebruik: downwind foil, freeride, hoogte lopen (upwind) en daarna surfen op de deining
- Niveau: al kunnen foilen, daarna twee tot drie dagen leertijd
- Gewicht en formaat: minder dan een kilo, past in een rugzak, geen opblazen
- Belangrijkste verschil met de wing: geen opblaasbare buis, sturing via een bar en korte lijnen
- Andere namen: Pocketwing, Low kite
Parawing, Pocketwing of Low kite: onder deze drie namen heeft één en dezelfde vleugel de glijsport de afgelopen jaren op zijn kop gezet. Compact, licht, in de hand te ontplooien aan het uiteinde van een kleine bar, past ze in een rugzak en verandert ze radicaal de verhouding tot het materiaal en de sessie. Waar komt ze vandaan? Hoe werkt ze? Waarom is ze nu populair en niet twintig jaar eerder? En wat brengt ze echt, vergeleken met de wing, de kite of het paraglide? Dit artikel biedt een volledig overzicht van de discipline: haar oorsprong, haar mechanica, haar gebruik en de plaats die ze inneemt in de lange evolutie van de glijsporten.
De parawing: een zachte zeilvleugel die met de hand wordt bestuurd
De parawing is een zachte trekvleugel, bestuurd met een kleine bar die via korte lijnen met het zeil is verbonden, en die vooral wordt gebruikt om een rider op een board met foil voort te stuwen.
In de praktijk ziet de parawing eruit als een klein opvouwbaar zeil, qua opbouw vergelijkbaar met een miniatuur-paraglider. Ze heeft geen mast, geen onder druk opgeblazen buis en geen stijve constructie: haar vorm wordt volledig in stand gehouden door de winddruk die in de vleugel stroomt (monopeau-modellen) of in haar cellen (double skin-modellen). Opgevouwen past ze in een mini-rugzak. Uitgevouwen heeft ze enkele vierkante meters oppervlak, meestal 3 tot 5 m² voor parawing foil.

Anders dan een klassieke wing heeft de parawing geen opblaasbare leading edge en geen centrale strut, en ze wordt niet vastgehouden met handgrepen op het zeil: ze wordt bestuurd met een kleine bar die via korte lijnen met de vleugel is verbonden, een systeem dat is overgenomen van de kite. Anders dan bij een kite zijn deze lijnen radicaal korter: ongeveer 1,3 meter bij een 3 m² en 1,8 meter bij een 5 m², tegenover 20 tot 25 meter bij een klassieke kite. Deze miniaturisering brengt de besturing dichter bij de rider, comprimeert het vliegvenster radicaal en maakt het opzetten vrijwel direct. Anders dan een paraglider is ze tot slot niet ontworpen om de rider op hoogte te houden: ze vliegt laag en dient uitsluitend als voortstuwing.
Samengevat: een klein zeil dat door de wind wordt gevuld, bestuurd aan een bar vlak bij je lichaam, en dat zijn trekkracht overdraagt aan de rider en zijn board. Voor een kitesurfer is het een foil-kite waarvan de lange lijnen zijn verwijderd: de bar is er nog steeds, maar korter en dicht bij het lichaam. Voor een wingfoiler is het een vleugel waarvan de stijfheid is verdwenen ten gunste van een lichte vleugel, bestuurd op afstand, maar dan op een minimale afstand.
Parawing, wing of kite: de vergelijkingstabel
| Criterium | Parawing | Wing | Kite |
|---|---|---|---|
| Structuur | Zacht zeil, monopeau of cellen, alleen door de wind gevuld | Buis en strut opgeblazen met pomp | Opgeblazen buis of zeil met cellen |
| Sturing | Kleine bar verbonden met korte lijnen | Handgrepen of wishbone in de hand | Bar verbonden met lange lijnen |
| Lengte van de lijnen | 1,3 tot 1,8 m | Geen lijnen | 20 tot 25 m |
| Inzet | Enkele seconden, geen pomp | Opblazen met pomp | Opblazen, daarna ontwarren van de lijnen |
| Formaat opgevouwen | Eén rugzak | Aparte tas, plus de pomp | Aparte tas, bar en lijnen |
| Hoofdgebruik | Downwind foil, freeride, zelfstandig terugvaren | Veelzijdig wingfoilen, golf, freestyle | Kitesurfen en kitefoilen, veel kracht |
| Opbergen tijdens het varen | Ja, in enkele seconden | Nee | Nee |
Drie objecten, drie logica's van sturing. De parawing is de enige van de drie die je op het water kunt wegbergen, midden in het varen, om met vrije handen op de deining te surfen.
Parawing, Pocketwing, Low kite: waarom drie namen?
In de community circuleren drie namen voor hetzelfde object: parawing, Pocketwing, Low kite. Ver van elkaar tegensprekend belichten deze benamingen elk een ander aspect van de discipline. Begrijpen waarom, betekent ook begrijpen hoe dit woord is ontstaan.
Parawing: de erfenis
Het woord parawing, samengesteld uit "parachute" en "wing", verscheen in de jaren zestig. Bij NASA werkten ingenieur Francis Rogallo en pionier Domina Jalbert toen aan zachte vleugels die aanvankelijk bedoeld waren voor de terugkeer in de atmosfeer. Deze afstamming verklaart de architectuur: vleugel met cellen, dynamische opbouw door de wind, geen enkele stijve structuur. Het woord parawing kiezen betekent de discipline inschrijven in een lijn van uitvinders van de moderne luchtvaart, de lijn die het paraglide en de kites met cellen heeft voortgebracht.

Pocketwing: de ergonomie
Pocketwing is een recentere naam, ontstaan rond 2020 in het wingfoil-ecosysteem. Hij beschrijft het object via wat de praktijk radicaal verandert: de compactheid. Waar een klassieke wing een eigen tas nodig heeft, een tweede voor de foil en een derde voor de board, past de parawing opgevouwen in een rugzak. Ze wordt onder een bankje van een boot opgeborgen, met de fiets vervoerd, en meegenomen op een foiltocht. Het woord Pocketwing kiezen betekent deze stille revolutie benoemen: het materiaal verdwijnt als beperking van de sessie.
Low kite: het gedrag
Low kite wordt vooral gebruikt door beoefenaars afkomstig van het kitesurfen, die oog hebben voor wat de parawing van de traditionele kite onderscheidt. Dezelfde principes (zachte vleugel, sturing via bar en lijnen), maar radicaal geminiaturiseerd: de lijnen gaan van 20 tot 25 meter naar minder dan 2 meter, de bar wordt kleiner en het vliegvenster wordt radicaal gecomprimeerd, verkleind maar nog steeds aanwezig. De parawing blijft een object met nabije besturing, zonder opstijging naar grote hoogte: je hebt een directe en compacte relatie met de wind. Het woord Low kite kiezen betekent deze verschuiving van paradigma benoemen: we verlaten de grote hoogte en de permanente trekkracht voor een nabij, bestuurbaar en zelfstandig vliegen.
Drie namen, drie invalshoeken: de erfenis, de ergonomie, het gedrag. Geen enkele put het object uit, elk onthult er een waarheid. In de rest van dit artikel gebruiken we de term parawing volgens het gangbare gebruik, maar het beschreven object blijft hetzelfde, welke naam men ook geeft.
Waarom verschijnt de parawing nu en niet twintig jaar geleden?
Op het eerste gezicht lijkt de parawing een vanzelfsprekend idee. Een kleine zachte vleugel, geïnspireerd op de paraglide, bestuurd met een bar zoals een kite, compact genoeg om in een rugzak te passen. Toch had het concept, hoe eenvoudig het vandaag ook lijkt, waarschijnlijk twintig jaar geleden niet hetzelfde succes kunnen hebben.
De eerste reden is technologisch. De parawing is nauw verbonden met de ontwikkeling van de moderne foil. Zonder foil had een zo compacte vleugel veel meer vermogen moeten leveren om een board over het wateroppervlak voort te bewegen. De foil verandert de vergelijking volledig: eenmaal opgetild, vermindert hij de weerstand drastisch en maakt hij varen mogelijk met veel minder trekkracht. Wat voor een klassieke board onvoldoende zou zijn, wordt plotseling efficiënt.
De tweede reden heeft te maken met materialen. Moderne stoffen zijn lichter, sterker en stabieler in de tijd dan die van het begin van de jaren 2000. Deze evolutie maakt het nu mogelijk compacte zeilen te produceren die performant en robuust genoeg zijn om dagelijks te worden opgevouwen, uitgevouwen en vervoerd.
De derde reden is cultureel. Beoefenaars zoeken steeds vaker naar eenvoud. Het succes van wingfoil, van de SUP foil en van downwind getuigt van deze evolutie. Riders willen minder materiaal, minder logistiek, minder beperkingen. De parawing beantwoordt precies aan deze verwachting: een lichte vleugel, snel te ontplooien, die in een gewone rugzak past.
Tot slot komt de discipline op een moment dat de gemeenschappen van kite, paraglide, foil en wingfoil elkaar vaker kruisen dan voorheen. Ideeën verspreiden zich sneller, innovaties verbreiden zich snel en beoefenaars staan klaar om nieuwe benaderingen uit te proberen. De parawing is dus geen uitvinding die uit het niets is verschenen: ze is het logische resultaat van verschillende technische, culturele en sportieve ontwikkelingen die vandaag samenkomen.
Hoe werkt een parawing?
Het werkingsprincipe van een parawing begrijpen betekent drie complementaire mechanismen begrijpen: hoe de vleugel vorm krijgt, hoe je haar bestuurt, en hoe ze haar trekkracht overdraagt aan de rider en zijn board.
Een vleugel die door de wind wordt gevuld
Uit haar tas gehaald is de parawing een zacht, opgevouwen zeil zonder eigen vorm. De wind geeft haar structuur: wanneer je haar tegen de wind houdt, vult de lucht het zeil en zet het onder druk. In enkele seconden neemt de vleugel haar aerodynamische vorm aan en is ze klaar om te vliegen. Op de markt bestaan drie architecturen naast elkaar: monopeau (enkele huid, de lucht vormt het zeil direct), hybride (voorrand in dubbele huid en achterkant in enkele huid), en double skin (volledige cellen, net als bij een paraglider). Welke architectuur ook, het principe blijft hetzelfde: geen handmatig opblazen, geen pomp, de wind doet alles. Het is een directe erfenis van de paraglide en de kites met cellen.

Sturing met een korte bar
De parawing wordt vastgehouden met een kleine bar, in principe identiek aan die van een kite, maar radicaal ingekort. De lengte van de lijnen varieert naargelang de grootte van de vleugel: ongeveer 1,3 meter bij een 3 m², ongeveer 1,8 meter bij een 5 m². Ontdek ons artikel "Hoe vermijd je verstrikte lijnen bij de Parawing".
Deze nabijheid verandert alles. De bar wordt met twee handen vastgehouden, dicht bij het lichaam, en maakt twee soorten acties mogelijk. Enerzijds draai je de vleugel in het vliegvenster door de bar omhoog of omlaag te kantelen. Dit gebaar, eigen aan de parawing, verschilt van de sturing van een traditionele kite waarbij de rider aan één kant van de bar trekt. Anderzijds regel je het vermogen door de positie van de bar naar voren of naar achteren te verplaatsen, waarmee je de vleugel kunt depoweren of poweren.
Op parawings uitgerust met het PushBar System® wordt deze poweren/depoweren actief, dynamisch en progressief: de rider kan het vermogen van zijn vleugel op verzoek verminderen, waar de eerste parawings slechts een zeer beperkte regeling mogelijk maakten.
De trekkracht op de board
De parawing laat de rider niet vliegen: ze trekt hem voort. Op zijn board (meestal uitgerust met een parawing-foil) gebruikt de beoefenaar de trekkracht van de vleugel om vooruit te komen, snelheid te maken en de foil op te tillen. Het vliegvenster, gecomprimeerd door de korte lijnen, blijft voldoende om de vleugel dwars op de wind en tot aan bepaalde windhoeken van de wind in de rug te laten bewegen. Net als met een wing of kite kun je aan de wind lopen, voor de wind varen en in alle koersen navigeren. Lees voor meer over het optimaliseren van je koers aan de wind ons artikel: hoogte lopen met de parawing.

Na de sessie haalt de rider de voorlijnen binnen door tot aan het zeil te lopen: deze manoeuvre haalt het vermogen uit de vleugel, die dan neerdaalt. Het geheel vouwt zich vervolgens in enkele seconden op in de rugzak. Geen ontspoelen van de mast, geen opbergen van lange lijnen: de parawing blijft geschikt voor een nomadische beoefening.
Waarom de parawing nu opkomt: hybridisatie en vereenvoudiging
De socioloog Christian Pociello, die de glijcultuur in de jaren negentig theoretiseerde, zag twee regelmatigheden in de evolutie van deze disciplines: ze ontstaan altijd door hybridisatie van eerdere praktijken, en ze evolueren altijd naar meer eenvoud, of het nu materieel, technisch of wat het leren betreft.
Elke sport is de optelsom van twee of drie praktijken die elkaar niet kenden. De parawing vormt daarop geen uitzondering. Ze erft van twee verschillende lijnen die voor het eerst samenkomen in deze gebruikswijze. De eerste lijn is de zachte vleugel, erfenis van de paraglide en de foil-kite: monopeau, hybride of cellen, dynamische opbouw, geen stijve structuur. De tweede lijn is de sturing met een bar en korte lijnen, erfenis van de kite maar radicaal geminiaturiseerd: lijnen van minder dan 2 meter tegenover 20 tot 25 meter, een radicaal gecomprimeerd vliegvenster, een totale nabijheid van de rider.
Deze logica van hybridisatie gaat gepaard met een even constante trend naar vereenvoudiging.
Het materiaal wordt kleiner. De windsurfplank vereiste een volledig tuig, een mast, een zeil en een omvangrijke plank. Het kitesurfen verkleinde het volume, maar voegde lijnen, een bar en een grote tas toe. Het wingfoilen past in één vleugel, één board en één foil. De parawing past in een rugzak. In zestig jaar zijn we van de aanhangwagen naar de rugzak gegaan.
Ook het leren wordt korter. Men leerde windsurfen gedurende weken. Men leert wingfoilen in drie tot vijf dagen, de parawing in twee tot drie dagen. De drempel om te beginnen verdwijnt.
Deze dubbele vereenvoudiging is geen commercieel toeval: het is de diepere trend van de glijsport sinds zestig jaar. Om te weten of deze discipline bij je verwachtingen past, raadpleeg onze gids: parawing of wingfoil: welke sport past bij welk profiel?
Één vleugel, meerdere terreinen
Een van de opvallendste kenmerken van de parawing is haar veelzijdigheid. Waar de meeste glijtuigen voor één milieu zijn ontworpen (water voor wingfoil, sneeuw voor snowboard, asfalt voor skate), overstijgt de parawing deze grenzen. Eén vleugel, meerdere terreinen.
Op het water vindt de parawing van nature haar plaats met de foil: gekoppeld aan een foilboard maakt ze wingfoilen in een ultra-draagbare versie mogelijk, maar ook downwind op een SUP foil met de optie van zelfstandig terugvaren. Ze duikt ook op bij traditionele zeegaande glijtuigen: downwind-SUP, zee-kajak, outrigger-kano, Polynesische va'a, surfski. In al deze praktijken biedt de parawing een extra voortstuwing die het bereik van de sessie en de zelfstandigheid van de beoefenaar verandert. Ze vervangt de peddel of het zeil niet, ze komt erbij wanneer de wind het toelaat.
Op het land past de parawing zich aan alle rollende ondergronden aan: mountainboard op het verdichte zand van het strand, longboard op verlaten parkeerplaatsen, skate op vlakke zones, zelfs aangepaste step. Ze opent de beoefening van landtractiesporten voor een publiek dat noch de ruimte noch het materiaal heeft voor een klassieke kite, noch het terrein voor een zeilwagen. De rugzak vervangt de aanhangwagen, elke sessie is een nieuwe verrassing.

Op sneeuw ten slotte sluit de parawing aan bij de familie van winterglijsporten: snowkite, parawing-ski, parawing-snowboard. Op besneeuwde vlakten, op bevroren meren of in aangepaste off-piste zones biedt de parawing dezelfde lichtheid en snelheid van uitvouwen als op het water. Eén vleugel doorkruist de seizoenen.

Deze veelzijdigheid beperkt zich niet tot sportieve praktijken. Dezelfde kwaliteit van lichtheid, compactheid en snel uitvouwen opent voor de parawing een nog breder en onverwacht toepassingsgebied: dat van de maritieme veiligheid.
Naar een standaard voor maritieme veiligheid?
Geen enkel nautisch trekkingstuig heeft ooit lichtheid, minimaal volume en snel uitvouwen zo gecombineerd als de parawing. Deze eigenschap opent een nieuw toepassingsterrein, buiten het domein van de pure glijsport: dat van de maritieme veiligheid.
Een parawing erft de architectuur van de paraglide: vleugel met cellen (of monopeau, of hybride), gevuld door de wind zelf. Waar een wing of kite steunt op buizen die onder druk staan, dus lek kunnen raken, heeft de parawing geen enkele onder druk staande structuur. Geen buis, geen leading edge onder spanning, geen lek mogelijk in de klassieke zin van het woord.
Daarbij komt een verschil van aard met het bestaande nautische veiligheidsmateriaal. Alle huidige middelen (VHF, EPIRB, PLB, noodvuurpijlen, persoonlijke AIS) dienen om nood te signaleren en hulpdiensten te roepen. De parawing is het eerste lichte hulpmiddel dat de rider zijn zelfstandigheid bij de terugkeer teruggeeft. Het is een verschil van aard, geen van graad: je signaleert niet, je keert terug.
Het eerste scenario is dat van wingfoilen op tocht. Wanneer men voor anker gaat aan de lij van een eiland, zoals de praktijk vereist, vaart men mechanisch naar de lij van de ankerplaats. Bij een incident (lekke wing, verlies van materiaal) drijft men weg van de boot en de kust. Een parawing in de rugzak verandert de situatie: zelfstandige terugkeer, grotere zichtbaarheid, behouden koers.
Het tweede scenario is dat van downwind peddelen. SUP, kajak, outrigger-kano, va'a, surfski: al deze zeegaande glijtuigen brengen hun beoefenaar snel weg van de kust. Bij vermoeidheid, verandering van omstandigheden of defect materiaal biedt de parawing een middel om terug te keren zonder een beroep te doen op hulpdiensten.

Verder dan de glijsport kan het gebruik zich uitbreiden naar de traditionele plezierzeilvaart. Bijboot met defecte buitenboordmotor, klein zeiljacht in nood, kustvaart in afgelegen gebieden: de parawing wordt weer wat ze fundamenteel is, een licht en snel uit te vouwen trekkingstuig. Naarmate ze zich verspreidt (gewicht, prijs, eenvoud van uitvouwen, PushBar System®), wordt haar integratie in nautische praktijken buiten de glijsport een kwestie van tijd.
De technologische generaties van de parawing: naar een nieuwe fase
De geschiedenis van de glijsporten toont dat grote innovaties zelden in één keer verschijnen. Ze worden opgebouwd in opeenvolgende generaties, waarbij elke fase de beperkingen van de vorige probeert op te lossen.
De eerste generatie parawings heeft de haalbaarheid van het concept aangetoond. Het hoofddoel was een extreem lichte, compacte en eenvoudig te vervoeren vleugel. Deze eerste zeilen hebben de weg geopend voor een nieuwe praktijk van foil en downwind, maar hun windbereik bleef beperkt door het ontbreken van een echte dynamische regeling van het vermogen.
De tweede generatie concentreerde zich op de aerodynamische optimalisatie. De profielen werden verfijnd, het gedrag in de lucht verbeterd, en de fabrikanten zochten naar meer stabiliteit en betere prestaties aan de wind en in de wind in de rug.
Een derde generatie lijkt vandaag op te komen. Het doel is niet langer alleen het profiel van de vleugel verbeteren, maar direct ingrijpen op de regeling van het beschikbare vermogen tijdens het varen. De uitdaging wordt dan het windbereik te verbreden, het aantal benodigde vleugels te verminderen en het regelniveau van de rider te verhogen.
Deze evolutie past in een logica die al in andere glijdisciplines is waargenomen: na de ontdekkingsfase en de optimalisatiefase komt de fase van actieve regeling. In dit perspectief kunnen systemen die het vermogen van de vleugel efficiënter moduleren een van de volgende belangrijke stappen in de ontwikkeling van de parawing vormen.
De geschiedenis zal uitwijzen welke technologieën zich duurzaam zullen doorzetten. Maar één ding lijkt zeker: de discipline staat waarschijnlijk nog maar aan het begin van haar evolutie.
Van prototype naar actief poweren/depoweren: de volgende structurele stap
De evolutie van de glijsport naar eenvoud stopt niet bij het ontstaan van een nieuwe sport. Ze zet zich voort binnen elke discipline zelf, generatie na generatie materiaal.
De eerste parawings hadden een duidelijke structurele beperking: het was onmogelijk het zeil te depoweren. De vleugel leverde een door de wind bepaald vermogen, de rider onderging het. Van omstandigheden veranderen betekende vaak van vleugelmaat veranderen.
De tweede generatie heeft dit gedeeltelijk opgelost door de aerodynamische profielen te optimaliseren. Maar optimalisatie van het profiel heeft zijn grenzen: ze verbetert het gedrag binnen een bepaald bereik, maar verbreedt het structureel niet.
De derde logische stap is het actieve poweren/depoweren: de mogelijkheid voor de rider om het vermogen van zijn vleugel op verzoek en in realtime te regelen, zonder van maat te veranderen. Dit is precies de vereenvoudigingslogica die Pociello beschreef: minder materiaal, meer omstandigheden gedekt. Verschillende fabrikanten verkennen vandaag deze weg. Het is met name de aanpak van het PushBar System®, ontwikkeld door SROKA en standaard geïntegreerd op de FYNIX.
De geschiedenis zal uitwijzen welke technologieën zich duurzaam zullen doorzetten. Maar de richting is duidelijk: na de compactheid en na de aerodynamische optimalisatie is actieve regeling van het vermogen waarschijnlijk de volgende grens van de parawing.
Klaar om de stap te zetten? Ontdek onze volledige gids om je parawingmaat te kiezen.
Veelgestelde vragen over de parawing
Wat is precies een parawing?
De parawing is een zachte trekvleugel, bestuurd met een kleine bar die via korte lijnen met het zeil is verbonden, van ongeveer 1,3 tot 1,8 meter afhankelijk van de grootte van de vleugel. Ze erft de architectuur van de paraglide (zachte vleugel zonder stijve structuur) en de sturing van de kite (bar en lijnen), maar radicaal geminiaturiseerd. Opgevouwen past ze in een rugzak. Ze wordt vooral gebruikt om een rider op een foilboard voort te stuwen.
Wat is het verschil tussen parawing, Pocketwing en Low kite?
Parawing, Pocketwing en Low kite duiden hetzelfde object aan, bekeken vanuit drie hoeken. Parawing verwijst naar de historische erfenis van de vleugel (NASA, de paraglide, de vleugel met cellen). Pocketwing benadrukt de radicale ergonomie (hij past in een rugzak). Low kite beschrijft het vlieggedrag (korte bar, korte lijnen, gecomprimeerd vliegvenster). Drie namen, één en dezelfde discipline.
Hoe werkt een parawing?
Een parawing werkt in drie fasen. Eerst wordt het vlak, met de wind voor je, dynamisch opgeblazen (zonder pomp) door de luchtdruk in de cellen of het interne volume. Daarna stuurt de rider het vlak met een kleine bar die via korte lijnen met het vlak verbonden is; door de bar te kantelen draait hij het vlak en door de positie van de bar te variëren regelt hij het vermogen. Ten slotte stuwt de verkregen trekkracht de rider voort op zijn board.
Wat is het verschil tussen een parawing en een klassieke wing?
Een klassieke wing heeft een structuur die onder druk is opgeblazen (leading edge in de vorm van een worst en een centrale strut) en wordt direct vastgehouden via handgrepen die op het vlak zijn bevestigd. Een parawing heeft geen stijve structuur of worst; ze gebruikt een zacht vlak, net als een paraglider, en wordt bestuurd via een kleine bar die met korte lijnen aan het vlak is verbonden. Resultaat: lichter, compacter en structureel eenvoudiger. Voor een gedetailleerde vergelijking leest u ons vergelijkingsartikel: parawing vs wingfoil.
Wat is het verschil tussen een parawing en een kite?
Een parawing gebruikt hetzelfde principe als een kite (zacht vlak, besturing via bar en lijnen), maar dan radicaal geminiaturiseerd. De lijnen meten minder dan 2 meter, tegenover 20 tot 25 meter voor een klassieke kite. De bar wordt kleiner. Het vliegvenster wordt radicaal compacter. De besturing wordt dichtbij, zonder op te stijgen naar grote hoogte. De parawing is dus in essentie een kite met korte lijnen.
Waar komt de parawing vandaan? Wat is de historische oorsprong?
Het woord parawing is een samentrekking van "parachute" en "wing". Het duikt op in de jaren 1960 bij NASA, waar ingenieur Francis Rogallo en pionier Domina Jalbert werkten aan zachte vlakken bedoeld voor de atmosferische terugkeer. De hedendaagse discipline, toegepast op foilen en op grote schaal omarmd, ontstond aan het begin van de jaren 2020, voortgekomen uit de kruising van de paraglidercultuur en de wingfoil-/kitesurfcultuur.
Welk windbereik heeft een parawing?
Het windbereik is geen eigenschap van het vlak alleen: het wordt bepaald door de draagkracht van het geheel, dus de grootte van het vlak, maar ook de foil en de board. Een 5 m met PushBar System® dekt 10 tot 25 knopen door de grootte van foil en board aan te passen, dus 15 knopen bereik met één enkel zeil, terwijl een standaard parawing op een veel smaller bruikbaar bereik blijft. Onthoud het principe: om uw windbereik te vergroten, moet u het koppel foil-board aanpassen. Volledig artikel: windbereik bij parawing.
Hoeveel tijd kost het om parawing te leren?
Het leren van een parawing duurt over het algemeen twee tot drie dagen, op voorwaarde dat u al ervaring heeft met glijsporten (wingfoil, kitesurfen, paddle). Vergeleken met andere hybride glijsporten is dit een van de snelst aan te leren disciplines: windsurfen vroeg enkele weken, wingfoilen drie tot vijf dagen. Deze korte leercurve is een van de redenen voor de snelle adoptie van de parawing sinds 2020. Om te weten welk profiel het beste is om mee te beginnen, raadpleegt u onze gids: parawing of wingfoil: welke sport voor welk profiel?
Wat is het PushBar System®?
Het PushBar System® (PBS) is een technologie ontwikkeld door SROKA. "PushBar System®" is een geregistreerd handelsmerk van SROKA, en de bijbehorende innovatie is het onderwerp van een octrooiaanvraag bij het INPI (octrooi aangevraagd). Het introduceert voor het eerst op een parawing een actief, dynamisch en progressief choqué-bordé-mechanisme: de lijnen glijden binnen de carbon bar van 32 cm en de rider kan het vermogen van zijn vlak op verzoek verminderen, terwijl hij de controle over zijn voortstuwing op elk moment behoudt. Concreet effect: het bruikbare windbereik per maat is vermenigvuldigd met 2,5 ten opzichte van een standaard parawing, op voorwaarde dat de grootte van foil en board wordt aangepast. Het PBS zit op de FYNIX SROKA-parawing.
Kan men een parawing ook voor iets anders gebruiken dan foilen?
Ja. De parawing wordt gebruikt op tal van ondergronden: SUP, kajak, kano, va'a, surfski op het water, mountainboard, longboard, skate op het land, en snowkite of parawing-ski op sneeuw. Haar compactheid (een rugzak) en snelle opbouw maken zelfs een veiligheidsgebruik op zee mogelijk: cruisen, recreatievaart, kustnavigatie, waar ze als aanvullende trekkracht kan dienen bij een incident. Eén vlak, meerdere terreinen en meerdere toepassingen. Ontdek al onze beschikbare modellen op onze pagina Parawings.
Over de auteur
Bruno Sroka, driedubbel wereldkampioen, viervoudig Europees kampioen en driedubbel Frans kampioen kitesurfen. Kitesurfen-overtocht van Kaap Hoorn (2008), record van het Kanaal (2012), verbinding Frankrijk-Ierland van 444 km (240 zeemijl) in 16 u 40 (2013). Voormalig lichamelijke opvoedingsleraar, oprichter van SROKA Company, Bretons merk voor foil, wingfoil, SUP en parawing. Ontwerper van het PushBar System® samen met Gaël Contal, ambassadeur van SROKA en de oorspronkelijke bedenker van het choqué-bordé.


Deze genealogie is gemakkelijk na te gaan. Jaren zestig: surfen en zeilboten geven de windsurfplank voort. Jaren zeventig en tachtig: surfen en skiën brengen de snowboard voort. Jaren negentig en 2000: vliegeren en surfen produceren het kitesurfen. Jaren 2010 en 2020: windsurfen, foil en handvleugel geven het wingfoilen. En vandaag: paraglide, foil-kite en wingfoil komen samen in de parawing.