Parawing, pocket wing of low kite : onder deze drie namen verandert dezelfde vleugel het glijden al enkele jaren. Compact, licht, uitklapbaar in de hand aan het uiteinde van een kleine bar, past het in een rugzak en verandert radicaal de relatie met het materiaal en de sessie. Waar komt het vandaan? Hoe werkt het? Waarom explodeert het nu en niet twintig jaar geleden? En wat brengt het echt, vergeleken met de wing, de kite of het paragliding? Dit artikel biedt een volledig overzicht van de discipline: de oorsprong, de mechanica, de toepassingen en de plaats die het inneemt in de lange evolutie van glijdende sporten.
De parawing: een flexibele vleugel bestuurd met de hand
De parawing is een flexibele trekvleugel, bestuurd met behulp van een kleine bar verbonden met de vleugel door korte lijnen, en dient vooral om een rider op een board met een foil voort te stuwen.
Concreet gezien is de parawing een kleine opvouwbare vleugel, vergelijkbaar met een miniatuuraraglider in zijn architectuur. Het heeft geen mast, geen onder druk opgeblazen buis, geen stijf frame: de vorm wordt volledig gehandhaafd door de winddruk die in de vleugel (eenlaags modellen) of in zijn vakken (tweelaags modellen) stroomt. Opgevouwen past het in een mini rugzak. Uitgebreid ontwikkelt het enkele vierkante meters oppervlak, typisch 3 tot 5 m² voor parawing foil-praktijk.
In tegenstelling tot een klassieke wing heeft de parawing geen opblaasbare voorrand en geen centrale strut, en wordt deze niet vastgehouden door handgrepen op de vleugel: deze wordt bestuurd met behulp van een kleine bar verbonden met de vleugel door korte lijnen, een apparaat overgeërfd van de kite. In tegenstelling tot een kite zijn deze lijnen radicaal verkort: ongeveer 1,3 meter op een 3 m tot 1,8 meter op een 5 m, tegen 20 tot 25 meter voor een klassieke kite. Deze miniaturisering brengt het besturen dichter bij de rider, comprimeert radicaal het vliegvenster en maakt de implementatie bijna onmiddellijk. Ten slotte, in tegenstelling tot een paraglider, is het niet ontworpen om de rider in hoogte te dragen: het vliegt laag en dient uitsluitend als voortbeweging.
Samengevat: een kleine vleugel geblazen door de wind, die je aan het uiteinde van een bar heel dicht bij jezelf bestuurt, en die zijn trekkracht overbrengt op de rider en zijn board. Voor een kitesurfer is het het equivalent van een foil kite waarvan je de lange lijnen hebt verwijderd, de bar is er nog steeds, maar verkort en dicht bij het lichaam gebracht. Voor een wingfoiler is het een vleugel waarvan de stijfheid is verdwenen ten gunste van een lichte vleugel, bestuurd op afstand, maar op een minimale afstand.
Parawing, pocket wing, low kite: waarom drie namen?
Drie namen circuleren in de gemeenschap om hetzelfde object aan te duiden: parawing, pocket wing, low kite. Deze drie benamingen tegenspreken elkaar niet, maar werpen elk een ander facet van de discipline toe. Het begrijpen ervan betekent ook begrijpen hoe dit woord is ontstaan.
Parawing: de erfenis
Het woord parawing, een samentrekking van "parachute" en "wing", verschijnt in de jaren 1960. Bij de NASA werken ingenieur Francis Rogallo en pionier Domina Jalbert aan flexibele vleugels die aanvankelijk bestemd zijn voor atmosferische terugkeer. Deze afstamming verklaart de architectuur: vleugel met vakken, dynamische opblazing door wind, geen stijve structuur. Het woord parawing kiezen betekent de discipline in een lijn van uitvinders van moderne aeronautica plaatsen, degenen die aanleiding hebben gegeven tot paragliding en kites met vakken.
Pocket wing: de ergonomie
Pocket wing is een recentere naam, verschenen rond 2020 in het wing-foil ecosysteem. Het karakteriseert het object door wat de praktijk radicaal verandert: de compactheid. Waar een klassieke wing een speciaal tasje vereist, een tweede voor de foil en een derde voor de board, past de parawing opgevouwen in een rugzak. Het past onder een bootbank, wordt vervoerd per fiets, wordt meegenomen voor een rando-foil. Het woord pocket wing kiezen betekent deze stille revolutie benoemen: het materiaal verdwijnt uit de sessie-beperking.
Low kite: het gedrag
Low kite wordt vooral gebruikt door kitesurfers die aandacht hebben voor wat de parawing onderscheidt van de traditionele kite. Dezelfde principes (flexibele vleugel, bestuur via bar en lijnen), maar radicaal geminiatuariseerd: de lijnen gaan van 20 tot 25 meter naar minder dan 2 meter, de bar krimpt, en het vliegvenster wordt radicaal gecomprimeerd, gereduceerd maar nog steeds aanwezig. De parawing blijft een object van dicht bestuur, zonder opstijging naar grote hoogte: je bent in een directe en compacte relatie met de wind. Het woord low kite kiezen betekent deze verschuiving van het paradigma benoemen: je verlaat de grote hoogte en permanente trekkracht voor een dicht vlucht, moduleerbaar, autonoom.
Drie namen, drie verlichtingen: de erfenis, de ergonomie, het gedrag. Geen van hen put het object uit, elk onthult er een waarheid van. In het vervolg van dit artikel gebruiken we de term parawing uit gewoonte, maar het beschreven object blijft hetzelfde, ongeacht de naam die eraan wordt gegeven.
Waarom verschijnt de parawing nu en niet twintig jaar geleden?
Op het eerste gezicht lijkt de parawing een voor de hand liggend idee. Een kleine flexibele vleugel geïnspireerd door paragliding, bestuurd met een bar zoals een kite, compact genoeg om in een rugzak te passen. Toch, hoewel het concept vandaag eenvoudig lijkt, zou het waarschijnlijk niet hetzelfde succes hebben gehad twintig jaar geleden.
De eerste reden is technologisch. De parawing is nauw verbonden met de ontwikkeling van de moderne foil. Zonder foil zou een zo compacte vleugel veel meer kracht moeten leveren om een plank op het wateroppervlak voort te stuwen. De foil verandert de vergelijking volledig: eenmaal opgestegen, vermindert het drastisch de weerstand en maakt navigatie met veel minder trekkracht mogelijk. Wat onvoldoende zou zijn geweest voor een klassieke plank wordt plotseling effectief.
De tweede reden is gerelateerd aan materialen. Moderne stoffen zijn lichter, sterker en stabieler in de tijd dan in het begin van de jaren 2000. Deze evolutie maakt het vandaag mogelijk om compacte, krachtige en voldoende robuuste vleugels te produceren om dagelijks te worden opgevouwen, uitgevouwen en vervoerd.
De derde reden is cultureel. Beoefenaars zoeken steeds meer naar eenvoud. Het succes van wingfoil, SUP foil en downwind getuigt van deze evolutie. Riders willen minder materiaal, minder logistiek, minder beperkingen. De parawing beantwoordt precies aan deze verwachting: een lichte vleugel, snel uitklapbaar, die in een eenvoudige rugzak past.
Ten slotte bereikt de discipline een moment waarop de gemeenschappen van kite, paragliding, foil en wingfoil meer met elkaar in contact komen dan ooit tevoren. Ideeën circuleren sneller, innovaties verspreiden zich snel, en beoefenaars zijn bereid om nieuwe benaderingen uit te proberen. De parawing is dus niet een uitvinding uit het niets: het is het logische resultaat van verschillende technische, culturele en sportieve evoluties die vandaag convergeren.
Hoe werkt een parawing?
Het begrijpen van hoe een parawing werkt, betekent drie complementaire mechanismen begrijpen: hoe de vleugel vorm krijgt, hoe je deze bestuurt, en hoe deze zijn trekkracht overbrengt op de rider en zijn board.
Een vleugel die door wind opblaast
Uit zijn tas gehaald, is de parawing een flexibele vleugel, opgevouwen, zonder eigen vorm. Het is de wind die eraan vorm geeft: met het gezicht naar de wind gericht, stroomt lucht de vleugel in en zet deze onder druk. In enkele seconden krijgt de vleugel zijn aerodynamische vorm en is klaar om te vliegen. Drie architecturen bestaan naast elkaar op de markt: eenlaags (eenvoudige huid, lucht vormt de vleugel direct), hybride (dubbele huid voorrand en enkele huid achterkant), en tweelaags (volledige vakken, op de manier van een paraglider). Ongeacht de architectuur, het principe blijft hetzelfde: geen handmatige opblazing, geen pomp, de wind doet alles. Dit is een directe erfenis van paragliding en kites met vakken.
Een bestuur via korte bar
De parawing wordt vastgehouden met behulp van een kleine bar, identiek in principe aan die van een kite, maar radicaal verkort. De lengte van de lijnen varieert afhankelijk van de grootte van de vleugel: ongeveer 1,3 meter op een 3 m, ongeveer 1,8 meter op een 5 m. Ontdek ons artikel "Hoe verstrengeling van lijnen in Parawing voorkomen".
Deze nabijheid verandert alles. De bar wordt met beide handen vastgehouden, dicht bij het lichaam, en maakt twee soorten acties mogelijk. Enerzijds, de vleugel in het vliegvenster draaien, door de bar omhoog of omlaag te kantelen. Dit gebaar, eigen aan de parawing, verschilt van het besturen van een traditionele kite waar de rider aan één kant van de bar trekt. Anderzijds, de kracht reguleren, door de positie van de bar voor en achter te spelen, wat het mogelijk maakt om de vleugel los te gooien of in te trekken.
Op parawings uitgerust met de PushBar System®, wordt dit los-intrekken actief, dynamisch en progressief: de rider kan de kracht van zijn vleugel op aanvraag verminderen, waar de eerste parawings slechts zeer beperkte regulering toestonden.
De trekkracht op de board
De parawing laat de rider niet vliegen: het trekt hem voort. Geplaatst op zijn board (meestal uitgerust met een parawing foil), gebruikt de beoefenaar de trekkracht van de vleugel om vooruit te gaan, snelheid op te bouwen en de foil te laten opstijgen. Het vliegvenster, gecomprimeerd door de korte lijnen, blijft groot genoeg om de vleugel van dwars naar dicht bij de wind te laten bewegen, en tot bepaalde posities van achterwind. Net als met een wing of kite, kun je tegen de wind opvaren, met de wind afdalen en in alle richtingen navigeren. Voor meer informatie over het optimaliseren van je koers dicht bij de wind, lees ons speciale artikel: tegen de wind opvaren in parawing.
Zodra de sessie voorbij is, haalt de rider de voorlijnen op door omhoog te klimmen naar de vleugel: deze manoeuvre snijdt de kracht van de vleugel af, die valt. Het geheel vouwt zich dan in enkele seconden in zijn rugzak. Geen mast spoelen, geen lange lijnen opvouwen: de parawing blijft compatibel met nomadische praktijk.
Waarom de parawing nu aankomt: hybridisatie en vereenvoudiging
De socioloog Christian Pociello, die de glijdcultuur in de jaren 90 theoretiseerde, observeerde twee regelmatigheden in de evolutie van deze disciplines: ze ontstaan altijd door hybridisatie van eerdere praktijken, en ze evolueren altijd naar meer eenvoud, of het nu materieel, technisch of leerkundig is.
Deze genealogie is gemakkelijk te verifiëren. Jaren 60: surfen en zeilboot geven aanleiding tot windsurfen. Jaren 70 en 80: surfen en skiën voortbrengen snowboarden. Jaren 90 en 2000: vlieger en surfen produceren kitesurfen. Jaren 2010 en 2020: windsurfen, foil en handheld wing geven wingfoil. En vandaag: paragliding, foil kite en wingfoil convergeren in de parawing.Elke sport is de toevoeging van twee of drie praktijken die niet met elkaar spraken. De parawing is geen uitzondering op de regel. Het erft van twee verschillende lijnen die voor het eerst op deze gebruiksmanier samenkomen. De eerste lijn is de flexibele vleugel, erfenis van paragliding en foil kite: eenlaags, hybride of vakken, dynamische opblazing, geen stijve structuur. De tweede lijn is het bestuur via bar en korte lijnen, erfenis van kite maar radicaal geminiatuariseerd: lijnen van minder dan 2 meter tegen 20 tot 25 meter, een radicaal gecomprimeerd vliegvenster, totale nabijheid van de rider.
Deze logica van hybridisatie gaat gepaard met een even constante vereenvoudigingstraject.
Het materiaal krimpt. Windsurfen vereiste een compleet tuig, een mast, een zeil en een omslachtige plank. Kitesurfen verminderde de omvang maar voegde lijnen, bar en omvangrijke tas toe. Wingfoil past in een vleugel, een board en een foil. Parawing past in een rugzak. In zestig jaar zijn we van aanhanger naar rugzak gegaan.
Het leren wordt ook korter. Je leerde windsurfen gedurende enkele weken. Je leert wingfoil in drie tot vijf dagen, parawing in twee tot drie dagen. De toegangsdrempel stort in.
Deze dubbele vereenvoudiging is geen commercieel ongeluk: het is de onderliggende traject van het glijden sinds zestig jaar. Om te weten of deze discipline aan uw verwachtingen voldoet, raadpleeg onze gids: parawing of wingfoil: welke sport voor welk profiel?
Een vleugel, meerdere terreinen
Een van de meest opvallende bijzonderheden van de parawing is de veelzijdigheid van het gebruik. Waar de meeste glijdapparaten voor één omgeving zijn ontworpen (water voor wingfoil, sneeuw voor snowboard, asfalt voor skate), overschrijdt de parawing deze grenzen. Een enkele vleugel, meerdere terreinen.
Op het water vindt de parawing natuurlijk zijn plaats met de foil: gekoppeld aan een foil board, maakt het ultra-draagbare wingfoil mogelijk, maar ook downwind in SUP foil met een autonome terugkeeroptie. Het nodigt zich ook uit op traditionele zeevaartglijdapparaten: downwind SUP, zeekajakken, pirogue, Polynesische va'a, surfski. In al deze praktijken brengt de parawing een aanvulling op voortbeweging die het bereik van de sessie en de autonomie van de beoefenaar verandert. Het vervangt niet de peddel of het zeil, het voegt eraan toe wanneer de wind het toestaat.
Op land past de parawing zich aan alle rollende ondersteuningen aan: mountainboard op vaste zandstrand, longboard op verlaten parkeerplaatsen, skate in vlakke zones, zelfs aangepaste scooter. Het opent de praktijk van trekkingsporten op land voor een publiek dat noch de ruimte noch het materiaal heeft voor een klassieke kite, noch het terrein voor een zeilwagen. De rugzak vervangt de aanhanger, elke sessie is een nieuwe verrassing.
Op sneeuw ten slotte voegt de parawing zich bij de familie van winterglijdende sporten: snowkite, parawing-ski, parawing-snowboard. Op besneeuwde plateaus, op bevroren meren of in geschikte off-piste zones biedt de parawing dezelfde lichtheid en snelle implementatie als op het water. Een enkele vleugel kruist de seizoenen.
Deze veelzijdigheid beperkt zich niet tot sportieve praktijken. Dezelfde kwaliteit van lichtheid, compactheid en snelle implementatie opent voor de parawing een nog breder en onverwacht toepassingsgebied: dat van maritieme veiligheid.
Naar een maritieme veiligheidsnorm?
Geen trekapparaat ter zee heeft ooit lichtheid, minimale omvang en snelle implementatie gecombineerd zoals de parawing. Deze bijzonderheid opent een ongebruikelijk toepassingsgebied, buiten het gebied van zuiver glijden: dat van maritieme veiligheid.
Een parawing erft de architectuur van de paraglider: vleugel met vakken (of eenlaags, of hybride), opgeblazen door de wind zelf. Waar een wing of kite op onder druk opgeblazen buizen rust, dus doorstekbaar, heeft de parawing geen onder druk staande structuur. Geen buis, geen voorrand onder spanning, geen doorsteking mogelijk in de klassieke zin.
Hieraan voegt zich een verschil in aard met bestaande maritieme veiligheidsapparatuur. Alle huidige apparaten (VHF, EPIRB, PLB, raketten, persoonlijke AIS) dienen om nood aan te geven en hulp in te roepen. De parawing is het eerste lichte apparaat dat de rider zijn autonomie van terugkeer geeft. Dit is een verschil in aard, niet in graad: je geeft geen signaal, je keert terug.
Het eerste scenario is dat van wingfoil op kruistocht. Wanneer je onder zeil in de luwte van een eiland ankert, zoals de praktijk het vereist, navigeer je mechanisch in de luwte van het anker. In geval van incident (wing-doorsteking, materiaalverlies), drijft je weg van de boot en de kust. Een parawing in de rugzak verandert de situatie: autonome terugkeer, verhoogde zichtbaarheid, koers behouden.
Het tweede scenario is dat van downwind met de peddel. SUP, kajak, pirogue, va'a, surfski: al deze zeevaartglijdapparaten verwijderen hun beoefenaar snel van de kust. In geval van vermoeidheid, veranderde omstandigheden of defect materiaal biedt de parawing een middel om terug te keren zonder hulp in te roepen.
Voorbij het glijden kan het gebruik zich uitstrekken tot traditionele pleziervaart. Bijboot met defecte buitenboordmotor, klein zeilschip in nood, kustnavigatie in afgelegen zones: de parawing wordt weer wat het fundamenteel is, een licht trekapparaat dat snel kan worden ingezet. Naarmate het zich democratiseert (gewicht, prijs, eenvoud van implementatie, PushBar System®), wordt de integratie ervan in nautische praktijken voorbij het glijden een kwestie van tijd.
De technologische generaties van de parawing: naar een nieuw stadium
De geschiedenis van glijdende sporten toont aan dat grote innovaties zelden in één keer verschijnen. Ze worden gebouwd door opeenvolgende generaties, waarbij elke fase de beperkingen van de vorige probeert op te lossen.
De eerste generatie parawings heeft de haalbaarheid van het concept aangetoond. Het primaire doel was een extreem lichte, compacte en gemakkelijk vervoerbare vleugel aan te bieden. Deze eerste vleugels hebben de weg geopend naar een nieuw gebruik van foil en downwind, maar hun windgebied bleef beperkt door het ontbreken van echt dynamisch vermogenscontrole.
De tweede generatie heeft zich gericht op aerodynamische optimalisatie. De profielen werden verfijnd, het vlieggedrag verbeterde, en fabrikanten probeerden de stabiliteit en prestaties dicht bij de wind en voor de wind te vergroten.
Een derde generatie lijkt vandaag op te komen. Het doel is niet langer alleen het profiel van de vleugel te verbeteren, maar rechtstreeks in te werken op de controle van het beschikbare vermogen tijdens de navigatie. De inzet wordt dan het verbreden van het bruikbare windgebied, het verminderen van het aantal benodigde vleugels en het verhogen van het controleniveau van de rider.
Deze evolutie past in een logica die al in andere glijdende disciplines is waargenomen: na de ontdekkingsfase en vervolgens de optimalisatiefase, komt de fase van actieve controle. In dit perspectief zouden systemen die het vermogen van de vleugel effectiever kunnen moduleren, een van de volgende belangrijke stappen in de ontwikkeling van de parawing kunnen vormen.
De geschiedenis zal zeggen welke technologieën duurzaam zullen overheersen. Maar één ding lijkt zeker: de discipline staat waarschijnlijk nog maar aan het begin van zijn evolutie.
Van prototype naar actief los-intrekken: de volgende structurele stap
De evolutie van het glijden naar eenvoud stopt niet bij het ontstaan van een nieuwe sport. Het gaat door in elke discipline zelf, generatie na generatie van materiaal.
De eerste parawings hadden een duidelijke structurele beperking: onmogelijk om de vleugel los te gooien. De vleugel ontwikkelde een bepaalde kracht door de wind, de rider ondergaat deze. Het veranderen van omstandigheden vereiste vaak het veranderen van vleugelmaat.
De tweede generatie heeft gedeeltelijk gereageerd door aerodynamische profielen te optimaliseren. Maar profieloptimalisatie heeft zijn grenzen: het verbetert het gedrag in een bepaald bereik, het verbreed het niet structureel.
De volgende logische stap is actief los-intrekken: het vermogen voor de rider om het vermogen van zijn vleugel op aanvraag, in real-time, zonder van maat te veranderen, te moduleren. Dit is precies de vereenvoudigingslogica beschreven door Pociello: minder materiaal, meer omstandigheden gedekt. Verschillende fabrikanten verkennen vandaag deze weg. Dit is met name de benadering van de PushBar System® ontwikkeld door SROKA, standaard geïntegreerd op de FYNIX.
De geschiedenis zal zeggen welke technologieën duurzaam zullen overheersen. Maar de richting is duidelijk: na compactheid, na aerodynamische optimalisatie, is actieve vermogenscontrole waarschijnlijk de volgende grens van de parawing.
Klaar om de stap te zetten? Ontdek onze volledige gids voor het kiezen van uw parawing-maat.
Veelgestelde vragen over parawing
Wat is een parawing precies?
De parawing is een flexibele trekvleugel, bestuurd met behulp van een kleine bar verbonden met de vleugel door korte lijnen, ongeveer 1,3 tot 1,8 meter afhankelijk van de vleugelmaat. Het erft de architectuur van de paraglider (flexibele vleugel zonder stijf frame) en het bestuur van de kite (bar en lijnen), maar radicaal geminiatuariseerd. Opgevouwen past het in een rugzak. Het dient vooral om een rider op een foil board voort te stuwen.
Wat is het verschil tussen parawing, pocket wing en low kite?
Parawing, pocket wing en low kite duiden hetzelfde object aan, gezien vanuit drie verschillende hoeken. Parawing verwijst naar de historische erfenis van de vleugel (de NASA, paragliding, de vleugel met vakken). Pocket wing benadrukt de radicale ergonomie (het past in een rugzak). Low kite beschrijft het vlieggedrag (korte bar, korte lijnen, gecomprimeerd vliegvenster). Drie namen, één discipline.
Hoe werkt een parawing?
Een parawing werkt in drie stappen. Eerst, met het gezicht naar de wind gericht, blaast de vleugel dynamisch op (zonder pomp) door de luchtdruk in zijn vakken of interne volume. Vervolgens bestuurt de rider de vleugel met een kleine bar verbonden met de vleugel door korte lijnen, door de bar te kantelen om deze te draaien en door de positie ervan te spelen om het vermogen te reguleren. Ten slotte stuurt de verkregen trekkracht de rider op zijn board voort.
Wat is het verschil tussen een parawing en een klassieke wing?
Een klassieke wing heeft een onder druk opgeblazen structuur (voorrand in buis en centrale strut) en wordt rechtstreeks vastgehouden door handgrepen op de vleugel. Een parawing heeft geen stijve structuur of buis, het gebruikt een flexibele vleugel op de manier van een paraglider, en wordt bestuurd via een kleine bar verbonden met de vleugel door korte lijnen. Resultaat: lichter, compacter, structureel eenvoudiger. Voor een gedetailleerde vergelijking, lees onze vergelijking: parawing vs wingfoil.
Wat is het verschil tussen een parawing en een kite?
Een parawing gebruikt hetzelfde principe als een kite (flexibele vleugel, bestuur via bar en lijnen), maar radicaal geminiatuariseerd. De lijnen meten minder dan 2 meter, tegen 20 tot 25 meter voor een klassieke kite. De bar krimpt. Het vliegvenster wordt radicaal gecomprimeerd. Het besturen wordt dicht, zonder opstijging naar grote hoogte. De parawing is dus fundamenteel een kite met korte lijnen.
Waar komt de parawing vandaan? Wat is de historische oorsprong?
Het woord parawing is een samentrekking van "parachute" en "wing". Het verschijnt in de jaren 1960 bij de NASA, waar ingenieur Francis Rogallo en pionier Domina Jalbert aan flexibele vleugels werken bestemd voor atmosferische terugkeer. De hedendaagse discipline, toegepast op foil glijden en op grote schaal aangenomen, ontstaat in het begin van de jaren 2020, als gevolg van hybridisatie tussen paragliding cultuur en wingfoil/kitesurfcultuur.
Welk windgebied voor een parawing?
Het windgebied is niet alleen een eigenschap van de vleugel: het wordt bepaald door de draagkracht van het geheel, dat wil zeggen de grootte van de vleugel, maar ook de foil en de board. Een 5 m uitgerust met de PushBar System® dekt 10 tot 25 knopen door de grootte van de foil en board aan te passen, dus 15 knopen amplitude op een enkel zeil, waar een standaard parawing op een veel smaller bruikbaar bereik blijft. Onthoud het principe: om uw windgebied te verbreden, is het het foil-board paar dat u moet aanpassen. Volledig artikel: windgebied in parawing.
Hoeveel tijd kost het om parawing te leren?
Het leren van een parawing duurt meestal twee tot drie dagen, op voorwaarde dat u al ervaring hebt met glijden (wingfoil, kitesurfen, paddle). Vergeleken met andere hybride glijdende sporten is het een van de snelst te verwerven disciplines: windsurfen vereiste enkele weken, wingfoil drie tot vijf dagen. Deze korte leercurve is een van de redenen voor de snelle adoptie van parawing sinds 2020. Om te weten welk profiel het beste is om mee te beginnen, raadpleeg onze gids: parawing of wingfoil: welke sport voor welk profiel?
Wat is de PushBar System®?
De PushBar System® (PBS) is een technologie ontwikkeld door SROKA. "PushBar System®" is een geregistreerd handelsmerk van SROKA, en de bijbehorende innovatie is onderwerp van een octrooiaanvraag ingediend bij de INPI (octrooi in behandeling). Het introduceert voor het eerst op een parawing een mechanisme van actief, dynamisch en progressief los-intrekken: de lijnen schuiven in de koolstofbar van 32 cm en de rider kan het vermogen van zijn vleugel op aanvraag verminderen, terwijl hij de controle over zijn voortbeweging op elk moment behoudt. Concreet effect: het bruikbare windgebied per maat wordt 2,5 keer vermenigvuldigd in vergelijking met een standaard parawing, op voorwaarde dat u de grootte van de foil en board aanpast. De PBS is uitgerust op de FYNIX parawing van SROKA.
Kun je een parawing voor iets anders dan foil gebruiken?
Ja. De parawing wordt op veel ondersteuningen gebruikt: SUP, kajak, pirogue, va'a, surfski op het water, mountainboard, longboard, skate op land, en snowkite of parawing-ski op sneeuw. De compactheid (een rugzak) en snelle implementatie openen zelfs een maritiem veiligheidsgebruik: kruistocht, pleziervaart, kustnavigatie, waar het kan dienen als aanvullend trekapparaat in geval van incident. Een enkele vleugel, meerdere terreinen en meerdere toepassingen. Ontdek al onze beschikbare modellen op onze pagina Parawing-vleugels.
Over de auteur
Bruno Sroka. Drievoudig wereldkampioen kitesurfen en kitefoil, eerste overtocht in kitesurfen van Kaap Hoorn (2008), record van de Kanaaloversteek (2012), eerste verbinding Frankrijk-Ierland in kitesurfen over 444 kilometer (2013). Voormalig lichamelijke opvoedingsleraar, ambassadeur Peace and Sport en Green Cross Foundation. Oprichter van SROKA Company, Bretonse glijduitrustingsmerk (foil, wingfoil, SUP, parawing) en ontwerper van de PushBar System®.
